بیماری-اوتیسم

اوتیسم گروهی از اختلالات سیستم عصبی است که به عنوان یک اختلال رشدی فراگیر شناخته شده است. ویژگی بارز آن اشکال در برقراری ارتباط و تعاملات اجتماعی می باشد. بیماران اغلب منزوی با رفتارهای کلیشه ای هستند.

علایم و نشانه ها

علایم اوتیسم در حدود ۱ تا ۶ سالگی هویدا می شود، اعم از تاخیر در صحبت کردن و یادگیری. بیماران ممکن است رفتار های وسواسی و ضد اجتماعی از خود بروز دهند.

علایم اوتیسم یک طیف از علایم خفیف تا شدید است. بعضی بیماران می توانند در جامعه بدون مشکل حضور داشته باشند اما برخی دیگر از بیماران در زندگی خود تحت فشارهای قابل توجه هستند.

علت اوتیسم

علت اصلی اوتیسم و طیف بیماری های مرتبط با اوتیسم شناخته شده نیست. علم روز نشان داده که اوتیسم یک علت مشخص ندارد. بر اساس انستیتو ملی بیماری های نورولوژیک و سکته(National Institute of Neurological Disorders and Stroke)، در بروز اوتیسم ژنتیک و محیط هردو نقش دارند.

شیوع اوتیسم

اوتیسم در سراسر جهان، صرف نظر از نژاد ، فرهنگ و وضعیت اقتصادی-اجتماعی دیده می شود. بر اساس مراکز کنترل بیماری ها و پیشگیری (CDC) اوتیسم بیشتر در پسرها دیده میشود ( پنج برابر بیشتر از دخترها).

همچنین CDC تخمین زده که از هر ۶۸ کودک یک نفر درگیر طیفی از اختلالات اوتیسمی می باشد. تعداد افراد درگیر اختلالات اوتیسمی رو به افزایش است. البته تعداد تشخیص ها هم رو به افزایش است.

انواع اوتیسم

بیماران اوتیسم کلاسیک متحمل مشکلات جدی در بسیاری از موقعیت ها هستند. برخی دیگر فقط در تعاملات اجتماعی دچار مشکل هستند ( علایم خفیف تر از اوتیسم کلاسیک).

درمان

درمان قطعی برای اوتیسم وجود ندارد. ولی موثرترین راه، برخوردرفتاری ( رفتار درمانی ) زودهنگام و جدی است. هرچه درمان کودک زودتر شروع شود نتایج بهتری برای او به همراه خواهد داشت.

از آنجایی که علم پزشکی درمان قطعی برای اوتیسم نیافته است، بیماران و خانواده آنها به دنبال درمان های جایگزین بوده اند؛ اعم از مصرف زیاد ویتامین ها و مکمل های غذایی، اکسیژن پرفشار، درمان های سنتی و… . در حال حاضر هیچ سندی مبنی بر موثر بودن این درمان های جایگزین وجود ندارد. بنابراین بهتر است والدین قبل از اینکه کودک خود را تحت این درمان ها قرار بدهند تحقیقات مربوطه و هزینه ها را بسنجند سپس اقدام کنند.

 

  منبع :
Health line
  برچسب ها :



  نظرات