یکی از الگوهای جالب مطرح شده در برقراری ارتباط با دیگران الگوی پنجره ی جوهری است.

این نام از دو روانشناس که برای اولین بار این الگو را مطرح کردند گرفته شده است به نام های جوزف لوفت و هری اینگهام.این مدل عرصه ی برقراری ارتباط با دیگران را توضیح میدهد.

هر کدام از ما به ابعاد و ویژگی هایی از شخصیت خود آگاهی داریم اما در کنار اینها بسیاری از خصوصیات خود را نمیدانیم،همچنین دیگران نیز برخی ویژگی های ما برایشان شناخته و برخی ناشناخته است.از کنار هم قرار گرفتن این شناخته ها و ناشناخته ها مدلی شبیه پنجره ای ۴ قسمتی به دست می آید.

۱)ناحیه ی روشن یا عمومی:

عرصه برای برقراری ارتباط با دیگران ست و توسط خود فرد و دیگران شناخته شده است.هرچقدر که این ناحیه وسیع تر باشد میتوانیم ارتباط موثر تری با دیگران برقرارکنیم. ۲ راه برای توسعه ی این منطقه وجود دارد:

الف)خود گشودگی یا خود افشایی:به معنی بیان کردن علایق،احساسات و خواسته هایمان است به این ترتیب دیگران هم ما را بهتر خواهند شناخت.البته بیان کردن لزوما تنها راه نیست ما با رفتار و حرکاتمان نیز میتوانیم برخی خصوصیاتمان را به دیگران بشناسانیم.

ب)گرفتن بازخورد:به معنی صحبت با دیگران و یا توجه به رفتار آنها با خودمان است.

۲)ناحیه ی کور:

شامل جنبه هایی از شخصیت فرد است که توسط خود او شناخته شده نیستند ولی برای دیگران شناخته شده است.این قسمت به طور عمده شامل ویژگی های ناپسندی است که فرد حاضر به پذیرش آنها نیست مثل خساست.

۳)ناحیه ی مات یا خصوصی:

شامل جنبه هایی از شخصیت فرد است که برای خود او شناخته و برای دیگران ناشناخته است مثلا ویژگی دروغ گفتن در این بخش قرار میگیرد.

۴)ناحیه ی تاریک یا ناشناخته:

این ناحیه نه برای خود فرد نه برای دیگران شناخته شده نیست و بیشتر شامل ناخودآگاه هر کسی است.

توجه به این نکته ضروری است که لزوما اندازه ی همه ی پنجره ها باهم برابر نیستند همچنین از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

از همین حالا سعی کنید خوذتان را بیشتر بشناسید و ناحیه ی کور را کوچکتر و ناحیه ی شفاف را بزرگتر کنید تا در ارتباطاتتان موفق تر باشید.

 

پنجره-جوهری

برگرفته از : کتاب رفتارسازمانی نوشته ی دکتر علی رضايیان
  برچسب ها :



  نظرات